admin
એક સ્નેહયાત્રાનો વિરામ: પ્રફુલ્લતાની પાછળ રહેલું અદ્રશ્ય પીઠબળ
”જેમ દીવાની જ્યોત પોતે બળીને આખા ઘરને પ્રકાશિત કરે છે, તેમ એક સાચા જીવનસાથી પોતાની ઉપસ્થિતિ માત્રથી સમગ્ર પરિવાર અને સમાજને હૂંફ આપે છે.”
જાહેરસમાજ હંમેશા નેતૃત્વના કર્તવ્ય, નિર્ણયશક્તિ અને અડગતાને જોતો હોય છે. પરંતુ એ અડગતા પાછળ જે શાંત, સૌમ્ય અને પવિત્ર શક્તિ ઉભી હોય છે, તે છે ‘પરિવાર’. સંઘપ્રદેશ દાદરા નગર હવેલી અને દમણ-દીવ અને લક્ષદીપના પ્રશાસક આદરણીય શ્રી પ્રફુલભાઈ પટેલ સાહેબના જીવનની સુખદ, સંઘર્ષમય અને સફળ યાત્રાના જેઓ સાક્ષી જ નહીં પણ ખરા અર્થમાં સહયાત્રી રહ્યા, તેવા પૂજ્ય ભાવનાબેન પટેલની અણધારી વિદાય એ માત્ર એક વ્યક્તિની વિદાય નથી, પણ પ્રેમ અને સમર્પણના એક આખા પ્રકરણનો અંત છે.
સત્તાના વૈભવ વચ્ચે સંસ્કારનું વાવેતર
પ્રફુલ્લ સાહેબનો પરિવાર રાજકીય અને સામાજિક ક્ષેત્રે ઉચ્ચ શિખરો સર કરતો રહ્યો, છતાં આ પરિવારની સૌથી મોટી મૂડી તેમની ‘સરળતા’ અને ‘પારિવારિક મૂલ્યો’ રહ્યા છે. આ મૂલ્યોના કેન્દ્રસ્થાને ભાવનાબેન હતા.
હૂંફનું સરનામું: પ્રફુલભાઈ સાહેબને મળવા આવતા અસંખ્ય કાર્યકર્તાઓ અને સામાન્ય નાગરિકો માટે તેમનું ઘર હંમેશા ખુલ્લું રહેતું. ભાવનાબેને ક્યારેય કોઈને માત્ર મુલાકાતી તરીકે નહીં, પણ પરિવારના સભ્ય તરીકે આવકાર્યા.
ધૈર્યની મૂર્તિ: જાહેરજીવનની વ્યસ્તતા, ચિંતાઓ અને પડકારો વચ્ચે પણ તેમણે ઘરના વાતાવરણને હંમેશા શાંત અને સ્નેહપૂર્ણ રાખ્યું. સાહેબના ‘કર્તવ્યના કવચ’ને અંદરથી પોષણ પૂરું પાડનારું કોઈ હૃદય હોય, તો તે ભાવનાબેનનું હતું.
”કેટલાક લોકો સત્તાથી ઓળખાય છે, જ્યારે ભાવનાબેન જેવા વિરલ વ્યક્તિત્વ પોતાની આત્મીયતા અને સાદગીથી સત્તાના પદને પણ ગૌરવ અપાવતા હોય છે.”
શબ્દો જ્યાં મૌન બને છે…
જ્યારે દીકરા સિદ્ધાર્થભાઈએ સોશિયલ મીડિયા પર લખ્યું કે “મમ્મી વિનાની પહેલી સવાર”, ત્યારે એ માત્ર એક પુત્રના શબ્દો નહોતા, પણ એ ખાલીપો હતો જે હવે આ ઘરમાં ક્યારેય પુરાવાનો નથી. જે માતાએ આખા ઘરને સંસ્કાર અને પ્રેમથી બાંધી રાખ્યું, તેની અણધારી વિદાયથી આજે ઘરનો ઉંબરો પણ સૂનો ભાસે છે.
અત્યાર સુધી સત્તાવાર મંચો પર અડગ અને મક્કમ દેખાતા પ્રફુલભાઈ સાહેબની આંખોમાંથી જ્યારે અશ્રુધારા વહી, ત્યારે સમગ્ર સમાજે જોયું કે કર્તવ્યના કઠોર વસ્ત્રોની પાછળ એક અત્યંત સંવેદનશીલ પતિ અને લાગણીશીલ મનુષ્ય ધબકે છે. અડધી સદી સુધી જેનો હાથ પકડીને સંસારની સફર ખેડી, એ સાથીના અચાનક છૂટી જવાનો આઘાત કેટલો અસહ્ય હોય છે, તે એ આંસુઓ કહી જતા હતા.
પૂજ્ય ભાવનાબેનની પ્રાર્થનાસભા છે. આ સભા માત્ર શોક વ્યક્ત કરવાનું માધ્યમ નથી, પરંતુ તેમણે વહેંચેલા પ્રેમ, આત્મીયતા અને સંસ્કારોના સ્મરણની સભા છે. ભલે તેમનો નશ્વર દેહ આપણી વચ્ચે નથી, પણ પ્રફુલ્લ પટેલ પરિવારના દરેક સભ્યની આંખોમાં, તેમના સંસ્કારોમાં અને કાર્યકર્તાઓના હૃદયમાં તેઓ સદાય જીવંત રહેશે.
”મૌન થઈ ગયો એ ટહુકો, જે ઘરમાં ગુંજતો હતો,
શાંત થઈ ગઈ એ છાયા, જે સૌને હૂંફ આપતી હતી.”
પરમકૃપાળુ પરમાત્મા શ્રી શામળાજીના ચરણોમાં હૃદયપૂર્વક પ્રાર્થના કરીએ કે પૂજ્ય ભાવનાબેનના દિવ્ય આત્માને પરમ શાંતિ અર્પે, અને આ અતિ અસહ્ય વજ્રઘાત સહન કરવાની શક્તિ આદરણીય પ્રફુલભાઈ સાહેબ, ચિ. સિદ્ધાર્થભાઈ અને સમગ્ર પટેલ પરિવારને પ્રદાન કરે. એવી વિભુ વંદના સહ જય પરમાત્મા.
ૐ શાંતિ… શાંતિ… શાંતિ… 🙏🏻
